maandag, maart 20, 2006
Het is vrijdag avond, ik snel me naar de trein. Buiten adem bereik ik net op tijd het perron, stap in en zoek een plaatsje bij het raam. Uit mijn overvolle weekendtas pak ik een stapel papieren. Nog even leren voor de toets van maandag, daar heb ik nu mooi even tijd voor. Ik begin te lezen en mijn gedachten dwalen af. Ik moet dit nog doen, en dat... En ohja, die kapelviering, als ik die nu eens doe, daar heb ik nu mooi de tijd voor om over na te denken.. Ik pak m'n bijbel en kom ondertussen Adrian Plass tegen. Ik verdien wel wat vrije tijd, bedenk ik, maak me ook te druk dus gun mezelf om te gaan lezen.Verdiept in het boek gaat heel de wereld aan me voorbij.
“Heb je het wel gehoord?” Ik schrik op. “uhm, nee…” Ik had niet in de gaten dat de trein nog niet weggereden was. We blijken technische problemen te hebben en moeten naar perron 6 waar onze trein zo aan zal komen. Snel grijp ik al mijn spullen bij elkaar. Alles weer de weekendtas in, nog 1 blik om te kijken of ik niets vergeten ben en dan rennend de trein uit. Net voor het licht uit gaat.
Dik een kwartier later zit ik uiteindelijk in de goede trein. Terwijl ik weer diep verzeilt ben in mijn boek verlaat mijn trein het station.
Nog geen 5 minuten later word er gecontroleerd. Ik haal al lezend mijn portemonnee tevoorschijn, en lach vriendelijk naar de in blauw pak gestoken conductrice terwijl ik haar mijn ov toon. Ze wil al door lopen, maar kijkt dan nog even om. “Is dat een week- of weekend-ov?” Argeloos meld ik haar dat het om een week-ov gaat. Ze kijkt me aan…
Blijkt het al zaterdag te zijn…
Neem van mij aan, conductrices zijn in zulke gevallen de aller ergste en onvermurwbaar! …En dan ligt je bijbel naast je open en lees je Adrian Plass… Op je vriendelijkst probeer je glimlachend die bon in ontvangst te nemen met opmerkingen als “Toch zonde van je geld dan hè.” en “Ach, ja u hebt groot gelijk, had ik er maar beter bij moeten zijn met mijn hoofd.” Ze beaamt het kortaf en loopt na het uitschrijven van een fikse bon weg zonder verder te groeten.
Zodra ze de coupe verlaten heeft stormt het toch even in mijn hoofd…
*#$$%##$#@* *GRUMBEL* *Є39,40* *#$$%##$#@*
Maar goed, jammer om daar m’n weekend door te laten verpesten en ach…
Zondag
Na ‘al die dingen enzo’ en een gelukkig erg vruchtbare dramatraining haasten Pim en ik ons na spullen opgehaald te hebben naar God Fashion. Na Pim afgeleverd en een tent op gezet te hebben race ik naar huis. Sleutel vergeten. Terug om de sleutel op te halen. Weer terug naar huis. Alweer etenstijd. Koken. Eten. Geen tijd meer om dat verslag nog te tikken. Keykoord van Pim kwijt. Toch maar racen naar God Fashion voor een stukje:
God Fashion was fijn en heb naderhand gezellig bij zitten praten met Gert. Nadat de tent weer is ingepakt maken we ons snel uit te voeten om een beetje op tijd de auto weer thuis te brengen en zodat ik alsnog m’n verslag kan tikken. Pim bedelt om de auto sleutel en die geef ik dan ook maar. Hij gooit snel zijn backpak spullen achterin en gooit de achterdeur dicht.
(Déjà-vu…)
De sleutel zit mooi droog ook in de achterbak en ons rest niets anders dan heel lang te wachten in de kou op onze reddende wegenwachtengel met sigaar.
Ik heb maar m’n tentamen geleerd in het licht van een lantarenpaal en ga het verslag nu pas tikken…
Nouja, en zo nog wat dingen...
Gelukkig is boosheid en teleurstelling en frustratie maar een klein iets en is het leven een stuk meer dan dat.
Gelukkig mag je van de spreker van God Fashion best een tijdje heel boos zijn, zolang dat maar niet chronisch wordt en je leven beheerst.
Eigenlijk ook wel lekker prikkelend en leerzaam zo’n “afwisselend” weekend.
Komende week is een lekker drukke themaweek, maar morgen eerst de collegezaal op z’n kop zetten met een heerlijk foute rap:)
tijdstip
