Vroeger reed ik blijmoedig rond, vriendelijk glimlachend naar bijna iedereen, en alleen inwendig scheldend op oudjes die perse twee aan twee wilden inhalen, angstig voor de jeugd van tegewoordig, terwijl ik gezellig babbelend de weg naar school aflegde, maar nu...
Ik ben boos en gefrustreerd in het verkeer en laat dat merken ook! Als er iemand in de weg fietst of snel even voor piept zonder rekening te houden met mijn typische stationsfietsremmendiehetnietdoen! Niks niet lief glimlachen, nee een boze blik kunnen ze krijgen en gefrustreerd rij ik verder.
Ik word een muts.. een zure mevrouw.. zoals de oma's die in het bejaardenhuis die zittend achter hun graniums de horizon afspeuren naar kinderen die over hun grasperkjes lopen, puur om ze weg te sturen uit angst dat ze madeliefjes weg plukken of het gras vernielen of gewoon uit verveleing om te pesten!
hm.. een minder prettig besef.. maar een besef :)
Nou zijn er gelukkig oplossingen voor dit probleem:
GRATIS (prettig voor de arme student) : Gewoon lief glimlachen en zorgen dat je geen haast hebt, niet te hard rijdt en tijdig kan remmen.